Το 2000 οι γονείς νόμιζαν ότι το Internet θα μας απαγάγει. Το 2026 το κρατάμε στην τσέπη μας και το ταΐζουμε δεδομένα πρωί-βράδυ.

Και ξεκίνημα κάπως έτσι:

Υπήρξε μια εποχή -και ακούγομαι ήδη σαν θείος σε οικογενειακό τραπέζι- που οι κυπριακές εφημερίδες έγραφαν ρεπορτάζ για το μεγάλο ηλεκτρονικό τέρας: το mIRC. Βαου!! (Wow!)

Όχι, δεν ήταν πολιτικό κόμμα. Ούτε μυστική υπηρεσία. Ήταν ένα chatroom όπου κάποιος με nickname Blue-M μπορούσε να σε ρωτήσει το τρομακτικό:

“a/s/l?”

Και οι γονείς της εποχής πάγωναν.

Τι σημαίνει;

Ποιος είναι αυτός;

Γιατί σου ζητά ηλικία, φύλο και περιοχή;

Και γιατί το παιδί μας γράφει “lol” αντί να γελά σαν φυσιολογικός άνθρωπος;

Οι εφημερίδες έφτιαχναν ολόκληρα λεξικά επιβίωσης:

brb = επιστρέφω σε λίγο.

gtg = πρέπει να φύγω.

bf/gf = αγόρι/κοπέλα.

op = ο αρχηγός του καναλιού, κάτι σαν κοινοτάρχης με νεύρα.

Υπήρχε μάλιστα και οδηγός ασφαλείας:

«Μη βάζετε αληθινό e-mail γιατί μπορεί να το βλέπουν όλοι».

Συγκινητική αθωότητα.

Διότι σήμερα δεν χρειάζεται κανείς να δει το e-mail σου.

Ξέρει ήδη πού μένεις, τι τρως, τι ψηφίζεις, τι φοβάσαι, ποιο βίντεο είδες στις 02:13 το βράδυ και γιατί έψαξες «πόσες θερμίδες έχει το σουβλάκι χωρίς πίτα».

Το mIRC ήταν η εποχή όπου φοβόμασταν τον άγνωστο άνθρωπο.

Το 2026 παραδώσαμε τα παιδιά στον γνωστό αλγόριθμο.

Και το πιο αστείο;

Το 2000 η μάνα φώναζε:

- «Κλείσε το ίντερνετ! Ποιος είναι αυτός ο crazy-f που σου γράφει;»

Το 2026:

- «Άστο ήσυχο το παιδί, βλέπει βίντεο».

Το παιδί meanwhile έχει ήδη δει:

12 συνωμοσίες,

4 influencers να του πουλούν αυτοπεποίθηση,

3 ψευτογιατρούς,

και έναν τύπο να εξηγεί γιατί η ανθρωπότητα κυβερνάται από σαύρες.

Αλλά ναι. Το πρόβλημα ήταν το “a/s/l?”.

Κρίστοφερ Πιτσιλλίδης

Ιστοριοδίφης της Συλλογικής Μνήμης του Εφημεριδικού Τύπου

Πηγή: Εφημερίδα «Πολίτης» 2001